Friday, November 30, 2012

From Multiply 089: Jeepney Scene 7


Nung isang araw, minalas talaga ako sa sinakyang jeep. Grabe magmaneho yung tsuper, akala mo kung sinong hari ng kalsada. Nakakainis. Hindi ba niya alam na inilalagay niya sa panganib ang buhay niya at ng mga pasahero niya? Adik yata sa droga iyon. O sadyang mayabang lang at hari-harian.

May isang pasahero, babae, na dinemanda na ibalik ng tsuper ang pamasahe niya kasi bababa na daw siya't ayaw pa niyang mamatay. At binalik nga ng tsuper sabay sabi, "Sige, ikaw na lang ang mamatay mag-isa!" sabay maneho na naman nang ubod ng tulin sa Quezon Ave. Aba, ang bastos ng tsuper na iyon! Imbes na humingi ng tawad sa pagkakamali niya ay nang-insulto pa!

TXU 329 (dyip na papuntang Philcoa, hindi ko nakita kung saan galing pero basta dumadaan sa Quezon Ave.) ang numero ng plaka ng dyip na iyon. Hindi ko lang maalala kung ano ang numero na dapat tawagan para i-report ang mga mayayabang at walang modong mga tsuper ng pampublikong sasaskyan. Gusto ko sana isumbong ito.

May 28, '10 11:56 AM
for everyone

From Multiply 088: Jeepney Scene 6


Inaantok ako kanina sa dyip. (Lagi naman eh, pero nitong mga huling linggo, mas grabe dahil sa init.) Pero dahil laganap ang nakawan ngayon ay pinipilit kong huwag matulog. Kaya nililibang ko ang sarili sa pagmamasid sa paligid.

Kanina, nakita kong "bukas ang lungsod" ng aleng nakaupo sa harap ko. HIndi ko naman siya masabihan dahil maingay at kakailanganin kong sumigaw para marinig niya. Kaso nga lang, kung gagawin ko iyon, tiyak na maririnig ng iba pang mga pasahero. Hintay na lang muna.

Buti na lang at bumaba ang katabi niya. Lumipat agad ako sa tabi niya at medyo nahihiyang lumapit at mabilis na bumulong na "bukas ang lungsod" niya. Tulad ng inaasahan, bingi pala ang ale. Nakatatlong ulit yata ako bago niya nakuha ang mensahe at agad na tinakip ang bag sa parteng iyon at pasimpleng inayos ang sarili. Natawa siya nang makuha ang mensahe. Akala niya kung ano na daw pinagsasabi ko. At nagpasalamat siya.

Gusto ko lang ikwento. Napangiti ako sa pangyayaring iyon. Hindi dahil sa "bukas na lungsod" kundi dahil sa nakatutuwang ale na iyon. Buti hindi siya pikon.

May 24, '10 10:28 AM
for everyone

From Multiply 087: Jeepney Scene 5


Pangalawang beses na ngayong buwan na may nakasabay ako sa dyip na parang walang pakialam sa kapaligiran at basta basta lang nagtatapon ng basura sa kalsada.

Yung una, hindi ko nai-blog dahil masyado akong abala. Pero heto ang nangyari. Yung babaeng nakaupo sa tapat ko ay kumakain ng mansanas at habang kumakain ay binabato sa kalsada ay balat. Habang umaandar ang dyip e bato lang siya nang bato. Tinitigan ko siya nang masama sa pag-asang magkaroon naman siya kahit konting kahihiyan pero hindi efektibo at patuloy pa rin siya sa pagtapon nang walang pakialam. Dapat pala hinampas ko na lang siya ng payong ko, baka matauhan pa.

Yung kanina naman, hindi ko na talaga alam kung ano ang iisipin ko. Isang mag-ina ang nakaupo sa tapat ko. May hawak na McDo float yung bata at sa kalagitnaan ng biyahe ay naubos niya iyon. At grabe, yung nanay pa ang nagsabi sa kanya na itapon niya sa kalsada yung walang laman na baso. Sa gitna ba naman ng EDSA!!! Imbes na turuan nang maganda ang bata e tinuruan pa ng masama. Nakakainis talaga. Kaya tinitigan ko yung nanay nang masama at parang nahiya yung nanay dahil hindi makatingin sa akin. Siguro hindi rin siya tinuruan nang maayos ng nanay niya. Nakakhiya siya.

Ganito na lang ba tayo lagi? Naranasan natin si Ondoy, pero heto pa rin tayo at patuloy na sumisira sa ating kapaligiran at kung saan saan nagtatapon ng kung anu-ano. Ang arte pa ng karamihan kasi ayaw magbitbit ng kapiranggot na basura. Bakit hindi mo na lang hintayin na makarating ka sa kung saan may basurahan bago mo itapon ang basura mo?

Ano ang nangyari sa mga pinag-aralan natin sa paaralan tungkol sa kahalagahan ng pag-aalaga sa ating kapaligiran? Lahat ba ng mga napag-aaralan natin ay puro teorya lang at hindi na natin iniisip na i-apply sa totoong buhay?

Apr 28, '10 9:02 AM
for everyone

From Multiply 086: Back to Work


Just came back from a one-week break. Yes, I didn't work on my thesis for a week, for ONE PRECIOUS WEEK. And now, there's only one month left. Actually, I have less than two weeks, that is, taking into consideration my plan of finishing it before Valentine's Day.

So what exactly have I been doing? Well, some relatives on my dad's side from abroad came to visit. Aunt Helen left early this morning, my dad's aunt and her daughter will be leaving on the third of this month. Since Aunt Helen stayed with us, it was hard for me to do schoolwork in our bedroom without making a mess. People here had warned me beforehand about being orderly and since it is against my nature to be such, I decided to go on strike and not do school stuffs. And I DO want my aunt to be comfortable in our bedroom.

And so, it had been a very unproductive week.
____________________________________________________________

Saturday (Jan. 30) I went to UP planning to watch two plays but because of my tardiness, I ended up watching only one. Missed "The Yellow Shawl" but my classmates told me it wasn't that good. At least I was able to catch "May Day's Eve". I so admire the lady narrator in black. She was so confident, poised and spoke audibly. I also love the heroine. Pretty gal with long wavy hair.

I wasn't required to watch actually. But these days I seem to crave musicals, theater plays and concerts. I so miss my childhood days when my dad would bring us to CCP to watch concerts and theatrical performances. I also missed going to recitals.
___________________________________________________________

That same Saturday night, we went to Golden Fortune Seafood Restaurant along Kalaw Ave. for a mini-reunion. I was shocked to see my erstwhile playmate cousin now taller than me. Darn it! And no Cherifer for her. I jokingly told her I wouldn't want to be caught around her ever again because of it. And guess what? She's just in 6th grade!!!

And regarding the food, I can't say I enjoyed much. I was expecting we'd go to China Place, just so I can eat those wonderful fried chili crabs again. But no, my dad had to have the last word. But anyway, my mere consolation lies in the fact that I was able to eat around 6 or 7 pieces of crab. Only, they're steamed, not fried. BOO!
___________________________________________________________

The following day (Jan. 31) we visited Grand-Aunt and her daughter at Sofitel. It was my first ever time go inside that hotel but it wasn't attractive compared to Manila Hotel. Maybe it's because of my preference for 19th century Hispanic Manila styles. Modernism doesn't have that much impact on me.

At at Tempura Restaurant in Banawe. I really hate it when dad doesn't like trying new restos. I love Tempura, it's one of the best Japanese restos I've been to, but we've been there many many times already and I'm craaving for somethig new. Like perhpas those in Tomas Morato.

In the afternoon, we visited the Tan Yan Kee Chinese Library in San Fernando Tower. Lots of Chinese books. I so want to borrow "Dream of the Red Mansions" but unfortunately, I'm not a member, and neither do I have the money to apply for membership. And come to think of it, I also don't have time to read Chinese novels because I REALLY NEED TO FINISH MY THESIS before V-day, darn it.

Afterwards, we visited Ha Yuan. I miss their makimi, the best I've tasted in my life. However, when we got there, I wanted to try their fresh lumpia. So no makimi for me. But the lumpia doesn't disappoint. At P60, I wouldn't consider it cheap, but it's really good, with generous amount of veggies inside.

And then almost 3 hours stuck in traffic. It was a NIGHTMARE. I was already cursing. Just why the heck do Filipinos love parading on major public thoroughfares??? That time, I really needed to go to the comfort room. But it was a good thing I fell asleep, somehow I "forgot" about it.

Got home at 11pm and missed dinner. We just ate instant pancit canton and siopao at home.
____________________________________________________

And so now, I'm gladly back to normal. Am about to finish Dan Brown's "The Lost Symbol". Oh yeah, I almost forgot aabout my thesis! @_@

Feb 1, '10 9:42 AM
for Miracle's friends, Miracle's family and Miracle's online buddies

Thursday, November 29, 2012

From Multiply 085: PAG presents Chino Gutierrez in Solo Violin Recital


from: http://www.clickthecity.com/events/details.php?id=7072

The Philippine Association for the Gifted (PAG) will present violinist Joaquin Maria "Chino" Gutierrez in a concert .

He will be performing works of Bach, Schumann, Ysaÿe, Tchaikovsky, Kabayao, and Vieuxtemps, accompanied by pianist Mary Anne Espina.

This event marks the return of Gutierrez to the concert stage after several years of absence. Nineteen-year old Gutierrez is a former violin prodigy who trained in Germany with the renowned pedagogue Jens Ellermann at the prestigious Hochshule für Musik und Theater München (Academy of Music and Theater in Munich).

He began playing the violin at 7 and ½ years old under the tutelage of Alfonso "Coke' Bolipata. At 9, he won second prize at the NAMCYA (National Music Competitions for Young Artists), grade school division, and three years later, won first prize also at the NAMCYA, high school division. At 12, he was the youngest competitor in his category.

Gutierrez had his orchestral debut at age 10 at the Cultural Center of the Philippines, playing Lalo's Symphonie Espagnole with the Metro Manila Community Orchestra, under the baton of Josefino "Chino" Toledo. He also gave his first solo recital at 10. He has performed in numerous critically acclaimed performances both here and in Germany. His last major performance was in 2006 as soloist of the Manila Philharmonic Orchestra, under the baton of Oscar Yatco.

Gutierrez, who has been a member of the PAG since 1995, has many equally impressive achievements outside the field of music. His outstanding talents in math, science, and languages have earned for him recognition both in the Philippines and in Germany, where he spent his high school years. While pursuing violin studies at the Hochschule, he won the State math competitions in Bavaria. Also, because of his linguistic abilities, he was tapped to co-author a book on etymology in 5 languages. After Germany, he received a full scholarship for a double degree program in music and physics at Bard College, New York. He was also offered a scholarship at the Peabody Conservatory of the Johns Hopkins University.

At present, he is studying at the University of the Philippines, in a special program for gifted students, taking up higher math and science courses, while working with Gina Medina on his pieces and happily indulging his love for the violin.

Tickets to the concert are at P1000, P700, and P500, with 50% discount for students and 20% discount for senior citizens.

Contact Details:
For ticket inquires, please call Bernadette of the PAG secretariat at (63 2) 687-1122 or (63 915) 680-0753. Tickets also available at the gate.


Philamlife Auditorium
Manila

Philamlife Bldg.,
United Nations Ave. cor. Ma. Orosa St.,
Ermita,
Manila,
Metro Manila,
Philippines

Saturday February 6, 2010 7:30 PM


Jan 27, '10 12:42 PM
for everyone


From Multiply 084: Mga Iniisip sa Jeep


Araw-araw, sa aking pagpasok sa unibersidad, habang nakasakaay sa jeep, hindi ko maiwasan ang mag-isip tungkol sa mga bagay-bagay. Siguro, malaking tulong ang pagsakay ko ng dyip at bus sa pagmamasid ng mga tao at sa pag-iisip.

Una sa lahat, lagi kong naiisip ang usok na galing sa tambucho ng mga sasakyan. Nakakapangsira ng araw ang maiitim na usok, tila ba'y nagdidilim ang mundo ko sa tuwing naiisip na maraming naaapektuhan sa mga masamang elementong taglay ng usok sa iyon. Ikalawa, ang labis na init ng panahon na tila ba'y niluluto kang dahan-dahan. Bakit ba kasi sinesementuhan na lang lahat? Ang init-init tuloy. Mabuti pa ang lupa, nakakaabsorb ng init kung kaya't hindi mo maiisip na parang nasa loob ka ng oven. Lubos akong nalulungkot sa kakulangan ng mga puno dito sa QC. Ang QMC at UPD lang siguro ang may malalawak na lupain na may tanim na puno't iba't ibang halaman. Napakainit tuloy sa QC.

Sa dalawang bagay na ito, lagi kong tinatanong kung kailangan ba talaga ang mga ito. Akit ba lubhang obses ang mga tao sa mga sementadong daan? Oo nga madaling daanan, wala pang putik, pero hindi ba sila naiinitan??? O baka ang nasa isip nila ay porke sementado e ibig sabihin na noon ay well-developed? Aba'y isang maalaking pagkakamali iyon kung ganoon ang iniisip nila! Ang masasabi kong well-developed na bansa ay yaong may magandang programa sa kalikasan, na maayos ang kapaligiran, may mga infrastraktura oo, pero kasabay ng mga ito ang paglalaan ng lugar para sa mga puno sa siudad.

Sa tingin ko isang dahilan kung bakit hindi na binibigyang pansin ang mga puno't halaman sa siudad ay dahil na rin sa kakulangan sa puwesto para sa tao. Taun-taon kasi kayrami ng mga nagsisipunta rito sa Maynila para maghanap ng magandang kapalaran. Hindi kasi binibigyan masyado ng pansin ang mga pangangailangan ng mga nasa probinsya kung kaya't lahat ay nag-aakala na baka dito sa sentro ng urbanidad ay mas maginhawa ang buhay.

Ni kulang tayo sa watershed areas. Kaya pag malakas ang ulan, katakut-takot na baha. Kapag panahon ng tag-init, wala ring tubig. Paano ba naman kasi, ang akala siguro ng mga tao ang Maynilad ang talagang "batis" ng tubig. Aba'y hindi no! Nariyan ang mga dam. Pero para sa akin, mas importante na may malalawak na watershed areas. Hindi lamang ito nakapag-iipon ng tubig kapag umuulan, nakatutulong rin ito sa tag-init. Dahil sa naipong tubig-ulan, may makukuha ang mga tao kapag kailangan nila ng tubig. Hindi ko nga lang alam kung gaano karaming tubig ang naiipon ng isang hektaryang lupa, at hindi ko rin alam kung sapat ba ito para sa higit sa sandaang libong taong naninirahan sa Metro Manila. (Sa tingin ko hindi sapat, lalo na kasi alam naman nating lahat na mahilig maligo ang mga Pilipino.)

Minsan naiisip ko na tumira na lang sa bundok, kung saan presko ang hangin, malinis ang tubig at simple lang ang pamumuhay. Pero sa kabilang banda, iniisip ko, kaya ko kayang talikuran ang buhay na nakasanayan ko na? Ang ibig sabihin ko dito ay ang paggamit ng laptop para maglibang. Importante rin ang kuryente para sa pagbabasa sa gabi. At siyempre, mahirap naman ata kung walang bagong babasahin. Kailangan ko pa rin ng koneksyon sa sibilisasyon.

Minsan tuliy iniisip ko, paano kaya kung hindi nagkaroon ng Industrial Revolution? Ngayon naman kasi, sa dami ng mga gadgets at kung anu-ano pang imbensyon, masasan=bi mo ba talaga na masaya ang tao? Masasabi mo ba na sa bawat pag-asenso sa larangan ng siyensya ay mas nakakamit ang tunay na kaligayahan? O kaya, na mas nagiging responsable at mas palaisip ang mga tao?  Siguro ang iilan oo, pero ang karamihan, hindi. Naku! Isang malaking probelma iyon, lalo na sa bansa natin na hindi lahat ay nakapag-aaral. Importante talaga ang edukasyon, hindi lamang ukol sa siyensiya, maging sa pagtuturo ng etika. Sa tingin ko, kulang tayo dito sa huli. Bakit?

Nariyan ang mga taong disente manamit, naka-makeup pa, ang iba naka-gel pa, na aakalain mo na may magandang trabaho. Siyempre, ibig sabihin, nakapagtapos ang mga ito. Tapos maakikita mo na lang na biglang magtatapon ng balat ng kendi sa daanan. Siyempre, klasik na halimbawa na ang balat ng kendi. Mas nakakainis kapag mga boteng plastik pa! Meron din mga aluminum foil. Nakakainis lang kasi pati pala mga nakapagtapos ay hindi mo masasabing may pinag-aralan o totoong edukado.

Alam naman nating lahat na masama ang magtapon ng kung anu-ano sa kalsada. O baka sa tingin mo ikaw lang ang may karapatan na magtapon at aang iba ay wala? Eto lang ang masasabi ko, para gumandaa ang kapaligiran, kailangan magtulong-tulong ang LAHAT, at ibig sabihin, kahit na sino mayaman o mahirap, matanda o bata, babae o lalaki, basta LAHAT. Isa pang dahilan kung bakit tapon pa rin ng tapon ang mga tao sa kung saan-saan ay dahil na rin sa pag-aakalang may mga metro aide naman. Aba, balak pa yatang pabigatin ang trabaho ng mga ito! Mga walang puso! Kayo kaya ang magwalis sa ilalim ng init ng araw??? At ang nakakainis ay may mga nagrereklamong ang dumi-dumi ng Pilipinas pero sila naman mismo ang nagkokontribyut sa pagiging marumi ng bansa.

Naalala ko tuloy yung isang forum na ginawa namin para sa CWTS sa isang barangay. May topic kami doon tungkol sa kalinisan bukod pa sa ibang mga bagay at inimbitahan namin ang ilang mga residente at mga NGO at iilang may impluwensiya sa barangay. Lahat ay nagreklamo tungkol sa mga hindi sumusunod sa patakaran ng kalinisan. Pero nang matapos ang forum na iyon, aba, karamihan sa kanila ay hanggang salita lang pala, kasi sila rin ay nagkakalat. Yung mga tetra pack ng juice at balot ng meryenda ay iniwang nakakalat sa sahig, samantalang may basurahan naman sa lugar na pinagganapan ng forum. Tsk tsk! Ganito ba talaga ang mga Pilipino, naghihintay ng pagbabago nang hindi sinisimulan sa sarili?

Jan 23, '10 12:53 PM
for everyone

From Multiply 083: Der Hölle Rache


The sixth track in my CD of Mozart in Europa. According to Wiki, it's an aria in Mozart's opera "Die Zauberflöte" ("The Magic Flute").

Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen,
Tod und Verzweiflung flammet um mich her!
Fühlt nicht durch dich Sarastro
Todesschmerzen,
So bist du meine Tochter nimmermehr.
Verstossen sei auf ewig,
Verlassen sei auf ewig,
Zertrümmert sei'n auf ewig
Alle Bande der Natur
Wenn nicht durch dich!
Sarastro wird erblassen!
Hört, Rachegötter,
Hört der Mutter Schwur!


English Translation of "Der Hölle Rache"
The vengeance of Hell boils in my heart,
Death and despair flame about me!
If Sarastro does not through you feel
The pain of death,
Then you will be my daughter nevermore.
Disowned may you be forever,
Abandoned may you be forever,
Destroyed be forever
All the bonds of nature,
If not through you
Sarastro becomes pale! (as death)
Hear, Gods of Revenge,
Hear a mother's oath!


Jan 11, '10 10:39 AM
for Miracle's friends & their friends and Miracle's family & their family