2015 at a Glance

So finally I can relax and spend more time with my books.

It feels as if I were a student again this year as I managed several things at once. January to April, four months in all, were spent traveling on weekends to different provinces for heritage documentation. As an Iska, this is my way of offering my skills and services to my country without sacrificing my happiness. I almost resigned from my current job but quickly retracted at the last minute after achieving enlightenment. That stint in the US was very tempting, especially since it involved historical documents, but I had to let it go. My life is too full of regrets to add another bad decision.

I was also able to participate in an excavation in February. It was one of my dream sites and I would love to explore every place in Mindoro. I finally visited Singapore and got to stay at Four Seasons Hotel for three nights thanks to my cousin. I returned to Bohol this time as a volunteer in a mapping workshop. It was my first time to be a workshop facilitator.

(Many of my friends are pushing me to work in the public sector seeing how my skills can be put to good use. Then again, I would refuse without second thought. I don't trust the government and I don't want to be put in a situation wherein it would seem like I were working under the government when in fact I am working FOR the government. Ugh! If ever, there is only one project I'd like to be part of but I think I have to level up fast first.)

This year also marks the start of my active participation in the volunteering community. I signed up to distribute goods to schoolchildren in the Mountain Province and participated in painting a school in Botolan, Zambales. For the first, I am thankful to my team mates who donated milk for the kids. 

In June, the Light of my life disappeared, leaving me hurting everytime I think of her. (Just earlier today while at mass in UP, I thought of her and uncontrollable tears rolled down ny cheeks. It must be because the day after my birthday, my sisters asked me if I dreamed of her and I told them I have been dreamless for a long time and they wouldn't believe me yet unfortunately, it's true.)

Another childhood dream was achieved when I went to Mexico this year to attend a conference. Even though it was just for 10 days, it will remain as my most unforgettable trip. I never thought I had that courage to go that far on my own. After that, I felt like I could go anywhere in the world. (Okay I exaggerate. I will certainly have second thoughts about going to India on my own.)

A trip to HongKong was just what I needed in August to give in to wanderlust without killing the wallet that much. It was good to be with my cousins again and I will very fondly cherish my first bike adventure because they were with me. Also, I am surprised to find myself booking a flight just to attend a seminar abroad. While in HK, I made sure to finish my powerpoint presentations and scripts for my paper reader since the trip coincided with a conference where I was to present two papers, both on heritage documentation, a big leap from my 2014 paper which was on archaeology and animé.

September to November passed by with me too focused on work. Those months were uneventful except I finally found the time to attend concerts and plays. The whole month of November, I participated in the Asian Month and I submitted a few articles, mainly writing about extraordinary Thais who contributed to positive changes in Thailand. It was also during this time that I went out with friends again since prior to this, it was always hard to ask me out. I also assisted a friend archaeologist in touring his class around Binondo for two days and one day in the National Museum where I gave a short lecture on glass artifacts.

Today marks the end of a personal project. Plus I attended a seminar. It coincided with our company Christmas party in Pampanga but I chose to attend the seminar seeing it as more important. Walking inside UP Campus on a drizzling night, I took in the smell of wet earth, mushrooms, and frogs which I so miss. UP has been and will always be my sanctuary.

The remaining days this month will see me reading history books and writing papers in preparation for next year.

FPJ Movies

Lately I have been seeing a lot of Fernando Poe Jr.'s movies. I'm no big fan but I might reconsider.

The past two months, FPJ and Robin Padilla movies have been showing inside public buses. I never had the chance to watch the entire films though but then what I've seen is enough to note that these movies hold great importance especially these days.

Just today, while having lunch, my brother was complaining about how unrealistic Filipino action movies are. In real life, you wouldn't expect a single person to enter enemy's territory with many armed men, he comments. True that.

In my view though, of whatever I caught on TV, these old movies are relevant because of the themes they explore. Most deal with issues on indigenous peoples' ancestral domains, building peace with our Muslim brothers, exploitation of the environment, and corrupt politicians. And then I got into thinking, how come nowadays we don't have these kind of socially relevant films and instead focus on those stupid rom-coms. Lately, too, we see a lot of movies on extramarital affairs, a reflection perhaps of what an urban Filipino family is like today.

Or maybe infidelity has always been the unspoken norm. As my other brother correctly observes when I complained about not having decent local movies to watch with all those infidelity-themed flicks, Filipinos are way too emotional and give in to feelings far too easily. @.@ [I wonder if that is based on his own experiences...]

I just hope, and I would like to shout out to the local movie industry not to waste money on tried and tested formulaic romance movies and instead, create movies on social justice. The media giants must make it their responsibility to instill awareness on the people about very complex and very real issues the Philippines and the world still face today: environmental degradation, abuse of power, human rights violation, food shortage, overconsumerism, etc.

We have seen Heneral Luna. We have spread memes on "Bayan o sarili?" But all those are just paying lip service, a mindless participation in a trending bandwagon. How many of us have voiced out our opposition to landgrabbing activities? How many of us have stopped to listen to what the IP's are saying? How many of us are doing our part, even just a small part, to build peace? How many of us are at least in the know about the latest killings in relation to landgrabbing attempts in several parts of the country?

We don't know. Because we've been dumbed down by the media. We all fall prey to the evils of the world because we don't actively pursue the truth. It's saddening, to have people live in absolute ignorance by means of cheap shallow entertainment which do not add value nor increase the quality of life of the general population. It's frustrating, to see those in power and those in position to do nothing but reap benefits for themselves, forgetting why such posts are created in the first place. It's debilitating, to know you could have done more but you can only do so much. :(

From Multiply 070: Efren Penaflorida: Bayani

Madalas kong nababasa na ang mga Pilipino ay labis na nagbibigay halaga sa edukasyon. Hirap man ako maniwala (sa kadahilanang bibihira lamang ako makakita ng mga nagsisikap talagang mag-aaral lalo na ngayong nariyan ang iba't ibang dibersiyon na talaga namang nagiging hadlang sa pag-aaral) ay gugustuhin ko. Napansin ko lang kasi na karamihan sa mga magulang na Pilipino ay handang gawin ang lahat makapag-aral lang ang kanilang mga anak. Yun nga lang minsan ang mga anak ang hindi marunong mag-isip at bulakbol lang ang ginagawa.

Pero nitong mga huling linggo, nababasa ko ang tungkol sa isang tao na nagpabago ng buhay ng mga kabataan. SIya ay si Efren Penaflorida. Ayon sa mga dyaryo, sa halip na sumali siya sa mga "gang" ay pinili niyang magsilbi sa bayan sa pamamagitan ng pagbibigay edukasyon sa mga kabataang walang kakayahang makapag-aral. Isa siya sa mga dapat na binibigyan ng fokus ng media, isang mas karapat-dapat na idolohin kaysa doon sa boksingero.

Ang nakakainis lang, kailangan pa talaga na ibang bansa ang unang magbigay parangal sa kanya bago ang sarili nating bayan. Siguro, kung hindi siya nanalo bilang CNN Hero of the Year 2009, hindi siya gagawing myembro ng Order of Lakandula, ang pinakamataas na karangalan na pwedeng ibigay sa mamamayang katangi-tanging naglingkod sa Pilipinas. Napakahipokrita talaga ng gobyerno. Sa tingin ko, napilitan lang din sila gawin iyon para lang sabihin ng ibang bansa na labis ang suporta ng gobyerno sa edukasyon. Pero ito'y isang malaking kasinungalinagn!

Kung tutuusin, ang pagiging "backward" ng Pilipinas ay dulot ng korupsyon. Dahil sa labis na fokus sa pansariling interes, ang mga opisyal ay nangungurakot. Nababawasan ang pera ng kaban ng bayan, at nababawasan din ang badyet para sa mga serbisyong panlipunan tulad na lamang ng pangkalusugan, edukasyon, pabahay, atbp. Sadya rin ang pagpapahirap sa mga tao. Ang pag"deny" sa mga tao ng matinong edukasyon ay nakahahadlang sa kritikal na pag-iisip. Kaakibat ng patuloy na pagbibigay importansya sa mga walang kwentang bagay ng media ang gobyerno na naglalayong gawing mangmang ang mga tao para mas madali silang mauto. At ngayon nga, mangmang ang masa.

Pero ganon-ganon na lang ba? Natutuwa ako kapag nakakarinig ako ng mga Pilipinong hindi lang binago ang sariling buhay, kundi ay nakapagpabago rin ng buhay ng kapwa niya Pilipino. Bibihira lang ang mga taong tulad ni Penaflorida, pero lubos na nakakataba ng puso na alam mong may natitira pa ring nagmamalasakit sa bayan.

Isa siyang inspirasyon. Bilang isang iskolar ng bayan, magiging tulad rin niya kaya ako? Matagal ko ng napagdesisyunan na pagkatapos ko ng kolehiyo ay mag-aaral ako sa ibang bansa at babalik dito sa Pilipinas pagkatapos ko makalikom ng sapat na eksperiensiya. Ang hamon ko sa sarili ay "matutupad ko ba ito?". Sa lahat ng iskolar ng bayan, matatapatan o mahihigitan niyo ba ang ginawa ni Penaflorida? Sana lang, kapag nakaasenso na tayo sa buhay ay hindi natin malilimutan ang ating kapwa Pilipino na lagmak sa kahirapan.

Edukasyon para sa lahat!!! Iyan ang dapat na ipaglaban natin.

Efren Penaflorida, isa kang bayani. Saludo ako sa iyo!!!

Nov 24, '09 12:04 PM
for everyone

From Multiply 067: Pacman at ang Media

Naiinis talaga ako sa tuwing may laban si Pacman. Hindi naman sa hindi ko ipinagmamalaki ang galing ng Pinoy. Naiinis lang ako sa atensyon na ibinibigay ng media sa kanya at sa labis na pag-iidolo ng mga mamamayan sa kanya.

Sino nga ba naman ang hindi mamamangha kay Pacman? Galing sa hirap na ngayon ay sobrang yaman na dahil sa kanyang mga panalo sa laban. At nariyan rin ang kanyang determinasyon kapag nasa gitna ng laban. Hindi agad-agad na sumusuko. Siyempre, kahanga-hanga rin ang kanyang tapang at tibay ng loob, biruin mo, napapatumba niya kahit yung mga higanteng dayuhan! Dapat lang na tingalain siya. Pero sa halip na maging parte ng collective pride, hindi ba't mas maganda kung may individual pride? Yung tipong maipagmamalaki mo ang sarili mo bilang Pinoy dahil ikaw mismo ay may nagawang maganda para sa bayan?

May isang aspekto lang na kinaiinisan ko. Ito ay yung mga intriga tungkol sa buhay mag-asawa nila Pacman at Jinkee, pati na rin ng kanyang nanay na si aling Dionisia. Lagi na lang, pagkatapos ng laban niya, halos araw-araw nasa TV at mga dyaryo sila, minsan sa punto na dinodomina na ni Pacman ang media at natatabunan ang mga mahahalagang isyu.

Labis din ang pagbibigay karangalan ng gobyerno kay Pacman. Siguro isa itong paraan--- ang paggamit kay Pacman para mapunta ang atensyon ng madla sa kanya at makalimutan ang mga kasukam-sukam na nangyayari sa gobyerno. Dapat nga lang, kasi iniaangat niya ang Pilipinas sa mundo ng boxing. Pero lagi kong tinatanong, bakit yung ibang malaki ang na-contribute e ni hindi lamang napapansin. Bakit kapag sa larangan ng boxing e mas may karangalan?

Kasingsikat ba ni Pacman si Joaquin "Chino" Gutierrez? Kung tutuusin, mas malaking karangalan ang naibigay niya sa bayan. Nakakuha siya ng scholarship sa Munich, Germany para mag-aral ng musika at nilampasan niya ang mga ekspektasyon sa kanya--- nanalo siya sa mga kompetisyon sa matematika at siensya. Ipinakita niya sa mga europeo na kaya rin nating mga Pinoy na makipagsabayan sa sining at mga siensiya.

Oo nga't may mga balita rin kay Charice Pempengco at Arnel Pineda, na talagang mahuhusay kumanta. Pero hanggang doon na lamang ba? Bakit hindi lumalabas sa TV ang mga manunulat o mga novelista? (Pwera na lang noong nagkaroon ng pagtutol sa pagiging National Artist ni Carlos J. Caparas.) Bakit hindi man lang lumabas sa TV ang imbensyon na maaaring makatulong sa atin? (Lahat ng ito'y nabalitaan ko lang sa PDI at hindi sa TV.)

Kahit papaano ay ok ang PDI dahil maraming matututunan ang mga mambabasa nito. Ang problema, ito'y nakasulat sa Ingles. Hindi naman lahat ay kayang magbasa ng Ingles, kung kaya't mga tabloid na lang ang binabasa nila. Matagal na rin akong hindi nagbubuklat ng tabloid pero dati, ang puro nakikita ko ay mga maiiksing artikulo tungkol sa mga isyu sa Pilipinas. Maliit ang inilalaang espasyo para sa mga balitang may kaugnayan sa pulitika, krimen, atbpng mahahalagang bagay. Pero grabe ang nakalaan para sa showbiz. At siyempre, nariyan ang malalaking larawan ng mga artistang tila nagpapatalbugan sa kaseksihan. Nariyan din ang mga artikulong panira sa rasyonal sa kaisipan ng mga mambabasa, tulad na lang ng numerology, mga interpretasyon ng mga panaginip, horoscope, atbp. Nariyan din ang mga tagpi-tagping "nobela" na talaga namang bulgar--- puro may kinalaman sa pag-ibig at sex. Talagang nakakasira sa matuwid na pag-iisip ang mga dyaryong ito. Kung may bersyong Filipino sana ang PDI...

Sa tingin ko, isang malaking faktor ang interes ng mamamayan, at ang mga media naman, lumilkom lang ng mga bagay-bagay kung saan interesado ang masa. Malaki at importante ang papel ng media. Sa kanya nakasalalay ang national consciousness. Pero ano ang nangyayari? Ito ay mas nakafokus sa mundo ng showbiz. Mas pinapahalagahan ang mga iskandalo ng mga artista o kaya mga intriga na wala namang katuturan. Ang masama, gustong-gusto ito ng masa. Puro na lang chismis. Mayroon din namang mga matinong palabas, pero ang galing nga naman talaga, kasi pinapalabas lang sila kapag mga hatinggabi na. Ang laki talaga ng kaibahan sa ibang bansa. Kung may cable channel ka, subukin mong manood ng TV5Monde (Francia), TVE (Espana), DWTV (Alemania), NHK (Hapon) at RAI (Italia). Makabuluhan ang mga programa nila, yung tipong may matututunan ang mga manonood. Binibigyan ng importansya ang sining, literatura, musika, mga bagong imbensyon, etc. Samakatwid, ang media ay nagiging isang paraan para bigyang edukasyon ang mamamayan. E dito, puro chismis.

Nov 21, '09 5:15 AM
for everyone